Woensdag 5 en donderdag 6 augustus
We zijn weer thuis! Allemaal, en vooralsnog zonder enge ziektes. Nu is de terugreis niet zonder slag of stoot verlopen, genoeg reden om hier nog wat neer te kalken.Het begon allemaal woensdagochtend veel te vroeg. Het was een uurtje of zeven toen iedereen naast zijn bedje stond. De tassen hadden we de dag ervoor al ingepakt, we hoefden dus alleen onszelf wat op te frissen. Rond half acht verlieten we het hostel, en zoefden we voor de laatste keer in de brakke lift naar beneden. We waren totaal bepakt en bezakt, alleen het brood ontbrak, dit lag nog diep ingevroren in de vriezer. Dit zou de nodige consequenties hebben voor de reis, maar op dat moment wisten we nog van niks.
Na tochtje met de metro, iets wat na tien dagen routine geworden was, kwamen we weer boven de grond. We sjouwden met onze troep en kwamen aan bij het busstation. Hoewel we (expres) een uur te vroeg waren stond de bus al op ons te wachten. Het was een mooie bus.
Toen we onze spullen in de bus laden en onze tickets lieten zien werd ons verteld dat we in L'viv moesten overstappen op een andere bus. Wij vonden alles best en zochten onze plaatsen op. De bus was een stuk ruimer dan de bus van de heenreis en bovendien stonden de Tv's uit. De chauffeur loodste de bus Kiev uit en de snelweg op. Bovendien bracht hij de airco naar Siberische temperaturen. Hierop trokken wij truien aan, plugden we mp3 spelers in, bliezen we nekkussentjes op en deden ooglapjes voor. slapen.
In L'viv stopte de bus op een parkeerplaats, daar stond al een andere bus te wachten. De chauffeur brabbelde iets over de intercom en een aantal mensen in de bus begon te schuifelen. We meenden uit het gebrabbel af te kunnen leiden dat we hier moesten overstappen. Dit bleek onterecht. We waren in de nieuwe bus gaan zitten maar werden er door onze buschauffeurs weer uitgehaald. Nog steeds vonden we alles best.
De bus reed weer verder en stopte tien minuten later alweer. Opnieuw een plek waar een andere reisbus stond te wachten, hier moesten we dan toch echt overstappen. Het regende en we wachtten tot de chauffeurs onze tassen naar de andere bus verplaatst hadden. Toen we de 'nieuwe' bus binnenkwamen bleek dit dezelfde bus te zijn als de bus van de heenreis. Een tegenvaller. Gelukkig waren de mensen in deze bus wat socialer zodat onze knieën vooralsnog gespaard bleven. We waren er ondertussen achter gekomen dat het brood dat voor de reis bedoeld was nog in het hostel lag, en dat het brood dat we wel mee hadden was gaan schimmelen. Tot Polen leefden we dan ook op een minimaal dieet.
Polen was trouwens nog niet zomaar bereikt.. Eerst moesten we twee keer langs de douane. De Oekraïnse douane besloot na een uurtje dat we door mochten rijden naar de Poolse douane. Deze had anderhalf uur nodig om onze paspoorten te controleren en een sigarettensmokkelaarster te ontmaskeren. Dit laatste zorgde ervoor dat we nog zeker twee uur langer aan de grens stonden en flink achter raakten op schema.
Vroeg in de ochtend maakten we een stop bij een Pools benzinestation, bij gebrek aan brood gingen we hier op zoek naar supplies. In het winkeltje werden koekjes, chocola en kleine broodjes gekocht en in het restaurant hamburgers. Hoewel het nog geen negen uur was gingen de hamburgers er prima in en gesterkt werd de reis voort gezet.
In een bus valt weinig te doen. Het wiebelt teveel om te lezen en gamen slurpt batterijen. Er zat dan ook niets anders op dan slapen, muziek luisteren en apathisch voor ons uit staren. We dachten dat het vergeleken met de heenreis allemaal best wel prettig was. Toen gingen de TV's aan.. een gezapige Russische comedy. Kots.
Na door Duitsland gezoefd te zijn kwamen we om half een 's nachts aan in Arnhem. Te laat voor de laatste trein.. uiteraard. Gelukkig was er al vanaf Berlijn contact geweest met Chris' vader. Die stond ons dan ook al op te wachten. Bedankt pap ;). In rap tempo en met ongekende beenruimte reden we toen naar Kampen. Het was een uurtje of twee. De soos was nog open en zo eindigde de vakantie daar, onder het genot van kroketten en goedkope Oekraïnse wodka.
grtz.chris
Comments (395) 07.08.2009. 22:06
Maandag 3 en dinsdag 4 augustus
Maandag 3 augustusHet was eens een zonnige maandag in Kiev. Het was een gewone maandag in de zomer, met ronkende auto's, drukke metrostations en algehele maandaggerigheid. Maar wij gingen naar de zwarte markt om troep te kopen. Daarom moesten we met de metro, een behoorlijk eind. Maar we kwamen zonder problemen bij de zwarte markt aan.
De zwarte markt was dicht.
Daarom gingen we in de winkels kijken die in de buurt waren. Ik kocht een vreselijke dvd met drie games daarop: Need for Russia II, Lada Racing Club en GTA Vice City: Vage Russische Editie. Daarna deden boodschappen, waaronder idioot veel wodka en brachten alles naar het hostel. Daarna gingen we naar een andere plek om meer souvenirs te kopen. Toen ik geld wilde pinnen om de souvenirs te kopen gebeurde er iets afspugelijks. De automaat slikte mijn pinpas in en wilde hem niet teruggeven. Hij liep vast en begon te rebooten. Toen onthulde het vervloekte apparaat zijn geheim: Zijn hart bestond uit een totaal oncapabele Pentium III en daar draaide hij met veel moeite Windows XP op. Het verbaasde ons dat hij geen messenger opstartte. Mijn pinpas was voorgoed verloren, ondanks de inspanningen van een internationaal lesbisch koppel, ze lieten me hun telefoon gebruiken maar het had geen zin. We hadden echter geen tijd voor verdriet, dus beten we in onze vuist en vervolgden onze weg. In het hostel aten we hetzelfde als op zondag, waarna we met een communistische Canadees en een verlegen meisje uit New York een fles wodka leegden. Marten “wodka” Wybe deed het met veel plezier, terwijl de twee Noord-Amerikanen maar niet ophielden telkens in het Russisch met elkaar te converseren. We verkasten naar het park na het legen van de fles wodka en gingen daarna slapen.
Dinsdag 4 augustus - Chernobyl
Eindelijk was het zover, we gaan naar phreakin' Chernobyl. We zullen proberen het kernachtig samen te vatten. Het was, zoals elke dag tot nu toe, weer stralend weer, waardoor onze kamer al snel veranderde in een hotspot. We waren allemaal fysiek kerngezond, ondanks de wodka. Gelukkig heeft alcohol een korte halfwaardetijd, dus dat was te voorzien. We namen maar enkele bezittingen mee en verlieten haastig het hostel. Onze harten brandden van verlangen terwijl we naar de kern van Kiev, Independent Square. We voelden aan ons koelwater dat het een memorabele dag zou worden. Nadat we gefuseerd waren met de reisgroep stapten we in de bus die ons naar de exclusion zone zou brengen. De sfeer aan boord was explosief maar gezellig. De reisleider probeerde aan dit alles handen en voeten te geven, ondertussen keken we naar een rampzalige documentaire.
We kwamen aan bij de controlepost. We stonden een ogenblik met ons haar in de handen, maar gelukkig waren we er niet gloeiend bij. Onze paspoorten leverden geen problemen op, we mochten allemaal naar binnen. Na een korte briefing en waver voerde de bus ons naar het dorp Chernobyl. De sfeer daar is bijzonder deprimerend, het lijkt echt een vervloekt dorp. De core business van de locals is het plaatsen van dramatische items in de verlaten gebouwen van de exclusion zone, zodat er mooie foto's gemaakt kunnen worden.
Daarna nam de reisleider ons mee naar Pripyat. Gelukkig had hij ogen in zijn rug, zodat niemand kon verdwalen en wij met een gerust hart het CoD4 gevoel konden krijgen. Plaatjes zeggen meer dan foto's, dus hier geen uitgebreid verslag van het bezoek aan Pripyat. Na het bezoek liepen we met lood in onze schoenen naar de sovjet-stralingsscanner, maar we slaagden glansrijk voor de test.
Nu zijn we allemaal moe, en we willen slapen want morgen moeten we er vroeg uit. Om 07.00 uur staat de wekker, en om 09.30 uur vertrekken we uit Kiev. Twee dagen in de bus.. Donderdagavond zijn we weer in Nederland.
Als zoethoudertje voor dagen zonder blog hieronder extra veel foto's van Chernobyl. Hang on.
Comments (1101) 04.08.2009. 23:07
Zondag 2 augustus
Na alle heftigheid van bommenwerpers uit de koude oorlog en sovjetmedailles in de cola was het nu tijd voor een kalme zondag. In de metro. Maar eerst wilden we uitvissen waar we met de bus naar Chernobyl zouden vertrekken. Dinsdag gaan we daarheen en het zou toch een beetje een domper zijn als we dat missen. De korte zoektocht voerde ons opnieuw naar independent square, dat overigens helemaal niet vierkant is maar eerder ovaal. dat maakt het echter niet minder indrukwekkend.Daarna moest uitgezocht worden hoe en hoe snel we bij de vertrekplaats van de bus voor de terugreis konden komen. Daarom namen we de metro. De metro in Kiev bestaat uit een simpel systeem met drie lijnen, die elkaar in het centrum kruisen. Daar kan overgestapt worden. Om in de metro te komen moet je onbenullige blauwe muntjes kopen die je in een gleuf gooit bij de poortjes waar je door moet. Ze kosten steeds hetzelfde, ongeacht de lengte van de rit.
Nadat we ook de plaats waar de Eurolines-bus vertrekt gevonden hadden (het was dezelfde plek als waar we aankwamen, dus dat was niet zo moeilijk) gingen we naar het eiland in de Dnjepr. Weer met de metro, onze langste rit ooit. De metro in Kiev heeft een heel typisch, rauw geluid dat toch nooit vervelend wordt.
Het eten was ons best gelukte tot nu toe, maar daarvoor moest wel het behang van de keuken opgeofferd worden. Na een half uur schrobben met doekjes en schuursponsjes waren de spetters van de kippenpootjes nog steeds te zien. Na het eten sloten we de dag zoals gebruikelijk af met chillen onder het standbeeld in het park.
HenQ
Comments (56) 03.08.2009. 00:27
Zaterdag 1 Augustus
Een lange dag ligt achter ons. We werden wakker en het leek met HenQ al wat beter te gaan. We besloten het er maar op te wagen en het programma voor deze dag flink vol te stampen.Aan Artur de hosteleigenaar vroegen we hoe we bij het vliegveld konden komen. Hier zou namelijk een vliegtuigmuseum moeten zijn. Artur legde ons uit dat we het beste met de bus konden reizen vanaf een straat iets verderop. Zo gingen we dus op weg. De bussen in Kiev zijn kleiner dan in Nederland, korter, maar ook lager. Er kunnen zo'n twintig mensen in. Menig busje is door de chauffeur versierd met posters, stickers en iconen van Russische Orthodoxe heiligen. Na 20 minuten werden we door onze buschauffeur de bus uitgewezen en stonden we op het gescheurde asfalt. De wijk waar terecht waren gekomen was totaal verlaten en verpauperd. Toch was het museum snel gevonden, en voor vier en half euro mochten we allemaal naar binnen.
Het museum bestond uit grote grasvelden en betonnen stroken met allemaal oude vliegtuigen en helikopters er op. In een uurtje zetten we de meeste oude vliegtuigen op de foto en hadden we ook nog een lijntoestel van binnen bekeken. We ploften neer op een bankje om onze broodjes op te eten. Direct kwamen er een papa en een mama hond aan met zes pups die om eten gingen bedelen. Nadat al het brood op was, al dan niet voor de honden geworpen, verlieten we het museum en gingen op zoek naar onze bus.
De bus kwam toevallig langs 'onze' supermarkt van donderdag en we besloten dan ook om direct maar boodschappen te gaan doen. Marten Wybe liet zich opnieuw voorlichten over wodka, en scoorde drie gratis wodkaglaasjes. Zwaar bepakt met boodschappen gingen we met de metro terug naar het hostel.
HenQ en ikzelf besloten op jacht te gaan naar sovjetmilitaria. We hadden Artur om raad gevraagd en hij vertelde ons dat we het op The Indepence Square konden proberen. Toen we hier heen liepen bleek dat de hoofdstraat van Kiev afgesloten was voor auto's zodat iedereen gezellig midden op de zesbaansweg door het centrum liep. Bovendien was op het plein een deel van de trappen omgetoverd tot een waterval, zodat oekraïners en toeristen gebroederlijk samen pootje baden. Ook HenQ en ik besloten onze voeten in het water te steken. Twee meisjes gaven ons hun camera en vroegen ons of we een foto van hen wilden maken. Toen dit gebeurd was vroegen wij of wij een foto van hen mochten maken met ónze camera. Dit mocht. De meisjes bleken uit het zuiden van Oekraïne te komen, ze waren in Kiev om toelatingsexamens te doen voor de opleiding die zie hier wilden gaan doen. In tegenstelling tot veel andere Oekraïners spraken ze goed engels.
Hierna gingen we opnieuw naar The Indepence Square waar veel meer mensen waren. Er was veel te zien, en het plein zag er met al het water, mensen en lichtjes prachtig uit. Het werd kouder en we gingen terug naar Hostel. Simon, HenQ en MartenWybe zijn vertrokken naar 'ons' parkje, ikzelf ga zo slapen. Het is mooi geweest.
grtz.chris
Comments (645) 02.08.2009. 00:08
Vrijdag 31 juli
Vrijdag 31 juli, Kiev Vrijdag begon vervelend omdat HenQ ziek bleek te zijn. Hij had last van buikkrampen en terwijl de rest nog lag te slapen kermde hij het uit van de pijn. We besloten het deze dag dus maar rustig aan te doen en bleven in het hostel. Het ontbijt-maak-meisje zorgde goed voor HenQ en ze voorzag hem van een speciaal ontbijt en de nodige pillen en poeders.HenQ speelt Airco Lingo in onze kamer, filmpje van woensdag
's Middags gingen Simon en ik op zoek naar wat souvenirs. We kwamen met hulp van de Lonely Planet gids uit bij een gigantische markt. In duizenden stalletjes werd allerhande troep verkocht. Het was toen al 18.00 uur en de winkeltjes begonnen een voor een te sluiten, dat was jammer. Simon wilde graag DVD's kopen, en bij een stalletje vroeg hij aan het meisje, dat de verkoper was, of ze ook DVD's had die in Nederland afgespeeld konden worden. Die had ze niet. Toch bleven we nog even staan, waarop het meisje een nieuwe poging deed uit te leggen dat ze ons niet kon helpen. Dat was grappig.Terug in het centrum van de stad gingen we nog naar een échte cd winkel, met legale cd's. Simon kocht voor 20 euro 7 goede cd's. Toen liepen we terug naar het hostel. HenQ bleek nog steeds ziek en Marten Wybe was moe. Simon en ik storten ons dus maar op het koken, becommentarieerd en bijgestaan door de twee meisjes van het hostel. Het resultaat was aanvaardbaar.
HenQ kreeg nieuwe pilletjes van het ontbijt-maak-meisje en maakte er een gezichtje van. Hierna namen wij zijn ziekte niet langer serieus. Na het eten gingen we weer naar het, ons ondertussen vertrouwde, park. Simon had zijn camera meegenomen en we probeerden nachtfoto's te maken door te spelen met sluitertijden, diafragma's en ISO-waarden. Zo werd het langzaam laat en we liepen terug naar het hostel. Hier dook iedereen rap zijn bed, en afgezien van mijzelf, zijn zij daar nog tot op de dag van vandaag.
Grtz.chris
Comments (61) 01.08.2009. 08:55
Donderdag 30 juli
We zijn dood, gestorven en begraven. Vandaag was killing. We zijn de hele stad 14x doorgestruind. Het begon allemaal deze ochtend in onze melkherberg. Er werd ontbijt voor ons gefikst, opnieuw eieren, opnieuw gekookt. In rap tempo begaven we ons naar de metro en in no-time waren we aan de andere kant van de stad, verdwaald.. en helemaal alleen. Na blind rondgedoold te hebben zagen wij plotseling een 75 meter hoge stalen tante met zwaard en schild. We begaven ons samen met stromen toeristen naar haar voeten. Onderweg kwamen we een grijnzende baboesjka tegen waarvan de nagels over de vingertoppen groeiden en de tanden over de kin. Dankbaar smeerde ze ons 15 ansichtkaarten aan. We vervolgden onze weg naar de 'Iron Lady' (ook wel: Tin Tits) samen met andere toeristen die uit alle gaten en holen van Rusland leken te komen. HenQ besloot drinken aan te schaffen, iets smerigers hebben we nooit gedronken, maar “O” wat waren we er blij mee.
Toen kwamen we langs kanonnen, tanks, raketwerpers, pantserwagens, en militaire waterfietsen met kernkoppen. Van alle voertuigen werden foto's gemaakt. Toen kwamen we eindelijk aan op het plein aan de voet van het beeld. Hier klonk constant marsmuziek en stond een gigantisch beeld van heroïsche met wapens zwaaiende sovjetsoldaten. Het plaatselijk vrouwelijk schoon had echter alleen aandacht voor de jonge eendjes die in de vijver rond het beeld zwommen. Ons droog brood werd door deze schatjes volledig genegeerd.
Toen de supplies opgegeten en uitgedeeld waren gingen we het museum bekijken dat onder het beeld was. Het oorlogsmuseum was een groot, zwaar, massief gebouw en alles was bekleed met marmer. Jammer genoeg mochten we hier geen foto's maken.
Toen we binnenkwamen lag een adelaar met een hakenkruis in de klauwen in stukken op de grond. De toon was gezet. Twee verdiepingen met verschillende zalen vertelden het verhaal de tweede wereldoorlog in Oekraïne. Er waren veel voorwerpen en foto's. De informatiebordjes waren helaas alleen in het Russisch, gelukkig was er genoeg, misschien zelfs te veel, te zien. De laatste zaal was een gigantische wand waar allemaal foto's voor hingen van russische soldaten, behoorlijk indrukwekkend. We bekeken de zaal boven het museum, waar op marmeren zuilen alle soldaten waren vermeld die in de tweede wereldoorlog 'Held van het Moederland' geworden zijn.
We waren ondertussen redelijk uitgeput, maar moesten nog op zoek naar een supermarkt. En het vinden van een supermarkt in Kiev is een hel. Onze spieren waren stokken geworden, en onze voeten gehakt. Na veel heen en weer gereis en geloop kwamen we uiteindelijk toch bij een echte supermarkt terecht (met winkelwagentjes). Marten Wybe kon zich vergapen aan drie gangen wodka en twee wodkabediendes, terwijl de rest het avondeten en 12 liter Coca Cola insloeg. Dit alles koste ons 17,50 euro plus nog 1,50 euro voor de wodka.
Moe en voldaan kwamen we terug in het hostel, waar we internet bleken te hebben! De hand van een nerd bleek snel gevuld, al liet de snelheid wel de wensen over. Terwijl we uitrusten, internetten en cola drinken wordt het hostel steeds verder aangekleed. Hoe heerlijk is de aanblik van hard werken als je zelf op de bank hangt.
Kusjes ons
Comments (76) 31.07.2009. 12:05
Woensdag 29 juli
Toen we wakker werden besloten we om vandaag naar het oorlogsmuseum te gaan. Maar toen we tijdens het ontbijt de hosteleigenaar naar het Kalasjnikov schieten vroegen, en hij dat direct voor ons wilde regelen veranderden we onze plannen. Om 13.00 had onze vriend de hostelbaas een taxi georganiseerd die ons twintig minuten buiten Kiev zou brengen. De taxichauffeur reed heerlijk, en naar ons idee ook veilig, hoewel hij zich niet aan alle verkeersregels hield (rechts inhalen etc..). Uiteindelijk draaiden we het parkeerterrein van de schietclub op, we stapten uit en spraken af met de taxichauffeur dat we over twee uur terug zouden zijn.Bij het schietgebouw werden we doorverwezen naar de enige vrouw die engels sprak. Zij nam een van onze paspoorten in en gaf in ruil daarvoor een papiertje met vakjes. In de vakjes kon het aantal kogels voor verschillende wapens ingevuld worden. We liepen moederziel alleen het terrein op tot we bij een schietbaan voor allerhande wapens kwamen. We werden hier door een man met een kapot gezicht een hokje ingeleid waarvan de vloer bezaait was met lege hulzen, varierend van jachtgeweer shells tot 9mm pistool hulsjes. Uit een rek met wapens mochten we kiezen waarmee we wilden schieten. We gingen eerst maar voor de AK-47 met 7.68mm kaliber. Het wapen werd op een rand gezet en wij moesten er op een krukje achter zitten. We moesten richten op een doelwit a la dartbord dat zo'n 60 meter verder stond. De terugslag was behoorlijk maar toch wisten we allemaal een of twee kogels in het doelwit te krijgen. We vroegen de man met het kapotte gezicht of we op de foto konden met de AK. Dat was prima, hij gaf ons het wapen en liep weg, terwijl wij uit ons dak gingen.
Hierna gingen we pistoolschieten. We kozen voor CZ-75 met een 9mm kaliber. De doelwitten waren dichterbij maar toch bleek pistoolschieten pittiger dan schieten met een AK, alleen Marten Wybe schoot alle kogels zonder problemen in de binnenste cirkels van het doel. Ondertussen waren er een boel geblindeerde SUV's aan komen rijden waaruit dikke mannen met muziekkoffers stapten. Dit werd ons iets te spannend, en we hadden allen pijn in onze schouders, dus besloten we af te rekenen en terug te gaan naar de taxi.
Toen we terug reden over de snelweg kwamen we op de vluchtstrook de gebruikelijke dingen tegen: watermeloen verkopers, straathonden, wandelaars en fietsers. Ongebruikelijker waren de twee agenten die naar ons zwaaiden. De taxichauffeur remde direct af op de tweede baan en schoof zo naar de 'vluchtstrook' en stopte bij de agenten. We moesten uit de auto en ze controleerden onze paspoorten, behalve die van Simon, die hoefde hij niet uit de kofferbak te halen. Hierna mochten we gewoon weer verder.
Thuis gekomen waren we allemaal moet. HenQ en Simon verdwaalden in de zoektocht naar een supermarkt. Uiteindelijk kwamen ze terug met eten. Na het eten gingen we naar het park, om daar, net zoals vele Oekraïners de dag te besluiten.
Comments (70) 31.07.2009. 09:16
Dinsdag 28 juli
Na een lange nacht die slechts een ogenblik door dronken Spanjaarden werd onderbroken stonden de Armen van Geest vroeg op. De hostelbaas had ons namelijk verteld dat de ontbijt-maak-vrouw nog geen sleutel had, en daarom rond twintig over acht zou aanbellen. Om twintig over acht belde de ontbijt-maak-vrouw aan, ze had geen sleutel. Wij ook niet. Nadat er wat heen en weer gebeld was, kwam de hostelbaas met de juiste sleutel binnen. Anderhalf uur later dan gepland konden we dan ook eindelijk ontbijten. We hebben er geen tranen om gelaten. De ontbijt-maak-vrouw was vreselijk chagrijnig maar haar scrambled eggs smaakten er niet minder om.Hierna trokken we de stad in, vooralsnog doelloos. We stuitten op het meest vervallen pand dat we tot nu toe in Kiev gezien hadden. We kropen door het hek en begonnen een fotoshoot tussen de neergestorte plafonds en afgebroken trappen. De gamershartjes klopten sneller, ook als stonk het vreselijk en lag er overal troep. De terugkeer naar het hippe Kiev bleek een cultuurshock. We stuinden verder en kwamen bij het zoveelste plein-met-standbeeld-en-gouden-koepel-kerk. Hier onstond een theorie over het ontstaan van Oekraïne in het algemeen en Kiev in het bijzonder.
Het ontstaan van Oekraïne/Kiev
Er waren eens een paar mensen die een land wilden stichten. “hoe zullen wij een land stichten?” zeiden ze tegen elkaar. Een baboesjka van groot aanzien nam het woord, opende haar mond en sprak, zeggende: “Laat hem die een land wil stichten een hoofdstad stichten, op een waardige plaats. Ze vonden een mooie locatie. “Laat ons hier een stad bouwen, opdat iedereen zal weten dat we een stad hebben gebouwd. Dit is wel een mooie plek, waarmee zullen wij beginnen?” Toen bouwden ze een stad met brede straten en gouden koepels, en ze noemden haar Kiev. De mensen liepen door de stad en zagen dat het goed was, een lust voor het oog. Toen spraken zij tot elkaar: “waarmede zullen wij nu aanvangen?” Waarop de wijze baboesjka antwoordde: “Nergens mee, het geld is op.” Dit is de reden dat Kiev mooi is en de rest van het land een puinhoop.
Wij vervolgden onze weg om onze terugwegtickets te herbevestigen, teneinde niet gestrand te raken in prachtig Kiev. Het hoofdkwartier van Eurolines was verstopt in een sovjetflat, maar we vonden het toch. Het herbevestigen leek een stukje cake. Al snel liepen we weer te slenteren. We kwamen terecht buiten het centrum, waar we voor iets minder dan een Euro een tweeliterfles Cola en voor anderhalve Euro een soort broodjes die het midden hielden tussen een broodje bapao en een vegetarische loempia. Toen liepen we naar de rivier de Dnjepnjnrj. Hier was de drukte omdat duizenden stinkende Russen honderden stinkende bussen verlieten. Gelukkig konden we snel weer terug naar de binnenstad met een lelijk trapvormig treintje. Bij het station was een soort parkje waar je over de stad kon uitkijken. Hier kregen we ruzie met een duif die in de eerste instantie geen hoofd leek te hebben. Een hoofd had hij wel, vliegen deed hij niet.
Terug in het hostel besloten we uit eten te gaan. We bekeken verschillende opties, zoals mister snack en het veel te dure chinese restaurant, maar we eindigden in een goedkoop restaurant waar iedereen zich voor een prikje kon volvreten met Oekraïense gerechten. Voor iets minder dan 20 Euro vraten we ons vol met Borscht en dingen waarvan we de naam niet eens weten. Maar het was wel lekker, en voedzaam bovendien. Hierna wachtte ons niets anders dan de zonsondergang in het park. Mila.
Comments (179) 31.07.2009. 09:02
Oekraïne en Kiev
27 Juli, bus/hostel, OekraïneNa anderhalve dag bereikten we de grens. We reden al acht uur door Polen en begonnen steeds meer te twijfelen of we wel verder wilden. Twee uur wachten bij de Pools-Oekraïne grens bracht daar geen verbetering in. Gelukkig had de douane ons niet door en konden we ongemerkt Oekraïne binnen glippen.
Oekraïne is compleet anders dan Polen, direct al, vanaf de eerste kilometer. Oekraïne is cool. De kwaliteit van het wegdek nam zo'n duik dat het weer leuk was. In andere landen heeft de weg een duidelijke grens, in Oekraïne is ligt deze grens ongeveer waar er zoveel onkruid groeit dat het beton niet meer te zien is. Het verkeer bestaat hier voor negentig procent uit Lada's. De omgeving bestaat uit een eindeloze vlakte met gras en struiken. Veel beter dan de sovjetflats en geluidsschermen in Polen. Tegen de avond kwamen we aan in Lyiv, waar de vrouw die al de hele reis met de rugleuning van haar stoel succesvol geprobeerd had onze knieën te verbrijzelen de bus verliet. Voordat ze het gangpad verliet wenste ze ons nog vriendelijk een goede reis. Ook veel andere passagiers stapten in Lyiv uit, inclusief de paar locals waar we contact mee hadden gemaakt. Zij spraken namelijk aardig engels, dit in tegenstelling tot onze buschauffeurs. Zij bezorgden met hun russisch of oekraïns gebrabbel de nodige frustratie en verwarring. Soms, als de bus vaart minderde, zei een van de chaufeurs over de speakers iets van zrzwezruozgazsny. Dit kon voor ons net zo goed “We stoppen hier een half uur, ga naar buiten, voel je vrij!” als “Blijf zitten, we moeten alleen de deur even goed dicht doen!” betekenen. Ook mogelijk zou kunnen zijn: “Alle Oekraïners moeten even met hun spullen rommelen, dan denken die Nederlanders dat er wat gaat gebeuren, Kejje lache!”.
Simon
De vrijgekomen plaatsen in de bus werden al snel weer opgevuld door een schare kinderen. Piepend en schreeuwend maakten ze de reis er niet draagelijker op. Nadat de chauffeurs de lichten in de bus had uitgedaan vielen ze gelukkig al snel in slaap. Met een vaartje van zo'n zeventig kilometer per uur raceten we nu over de onverlichte kronkelwegen dwars door Oekraïne. De totale duisternis werd om de twee kilometer even verdreven door een tankstation en af en toe ook nog een verdwaalde of gestrande Lada. Na opnieuw een gare nacht kwamen we aan in een grote stad. Deze stad bleek Kiev te heten. Het was zeven uur en we waren dus precies zevenentwintig uur te vroeg gearriveerd. Volgens onze bustickets zouden we namelijk op dinsdag 28 juli om 10.00 uur aankomen. Ons Hostel was pas vanaf de volgende dag gereserveerd, het miezerde, allemaal hadden we slecht geslapen en we wisten niet waar we in Kiev waren. Marten Wybe belde met het Hostel en regelde dat we een dag eerder al terecht konden. Hierna gingen we opzoek naar de metro. Toen deze na wat zoeken gevonden was reden we in rap tempo het centrum van Kiev binnen. Het eerste wat we zagen toen we het metrostation uitstapten was de Mc Donalds, een verleiding die niet te weerstaan was na dagen van klam brood en dropjes. Na dit ontbijt zochten we het hostel op. Dit was nog niet helemaal op onze komst berekend, alle kamers waren nog bezet. Maar, werd ons belooft, aan het eind van de middag vertrekken er mensen en kunnen jullie hier terecht. We lieten onze tassen achter en besloten een parkje op te zoeken. Het was ondertussen mooi weer geworden, en nadat we wat in het park gehangen hadden gingen we op ondezoek uit in Kiev.
En wat een prachtige stad is Kiev! Overal zijn geweldig grote gebouwen, de straten zijn zes banen breed en constant gevuld met lelijke busjes, oude taxi's en splinternieuwe opschepauto's. Verder zijn er een boel standbeelden, parkjes, promenades en kerken met koepeldaken. Het is druk, maar er wordt nauwelijks getoeterd of gescholden. Voetgangers zijn relatief veilig want in plaats van stoplichten en zebrapaden worden vaak tunnels onder de weg door gebruikt. In deze tunnels bieden baboesjka's hun producten aan, variërend van watermeloenen, geschilderde eieren en chocola tot sigaretten en waterpijpen. Het was ondertussen behoorlijk heet geworden en we besloten wat drinken te kopen. Dit bleek erg goedkoop, voor omgerekend vijftig eurocent heb je hier anderhalf liter Coca-Cola. Toen we moe werden van het door de stad struinen gingen we terug naar het hostel. De eigenaar was er niet, maar belde op en vertelde ons dat hij een taxi onze kant opstuurde die ons ergens naar toe zou brengen. Dit was niet goed. Tien minuten later reed de taxi voor. De chauffeur sprak geen engels, maar wist schijnbaar wat hij moest doen. Hij gooide onze tassen in de auto en probeerde ons te vertellen dat we in moesten stappen. In rap tempo scheurden we door de stad in de taxi zonder autogordels. Na vijf minuutjes stopten we voor een bank en de chauffeur gooide ons eruit. Het ritje koste ons iets meer dan twee euro. De hostel eigenaar pikte ons hier op en leidde ons naar binnen in een groezelige sovjetflat. Hij vertelde dat hier een nieuw hostel gevestigd was en dat we hier voor de afgesproken prijs mochten verblijven. Het nieuwe hostel zag er prima uit. Heel schoon en alles netjes. De hostelbaas verontschuldigde zich voor het ontbreken van internet. Dat zou overmorgen aangesloten worden. Hij was heel behulpzaam en zorgde ervoor dat we met z'n vieren op één kamer konden slapen, in plaats van een gedeelde kamer met zeven personen. Toen hij weg ging gaf hij ons nog vijf euro van de betaalde kosten terug, voor het ontbreken van internet.
Nu hebben we allemaal een douche gehad en zijn we geïnstalleerd in onze nieuwe “Kiev-uitvalsbasis”. Marten Wybe is gaan slapen en HenQ en Simon zijn boodschappen gaan doen voor het avondeten. Zelf kijk ik over Simons laptopje naar de skyline van Kiev en luister naar het geluid op straat.
grtz.chris
Comments (89) 30.07.2009. 20:13
De bus
25 en 26 Juli, bus, Nederland/Duitsland/PolenEr wordt wel eens gezegd dat reizen een doel op zich is. Als dit reizen dan een eindeloos afzien en onophoudelijke marteling is, dan is het door ons het doel bereikt. Het had allemaal zo mooi kunnen zijn: Je stapt in een ultrahippe touringcar met airco, valt in slaap en wordt wakker in prachtig Kiev. De praktijk is natuurlijk veel weerbarstiger: Een stinkende bus vol stinkende russen die, om te beginnen, een half uur te laat komt opdagen. Hierna wordt het alleen nog maar erger: de hel barst definitief los. Getergd door een never ending russische politie comedy worden we ingehaald door elke vrachtwagen waarvan de kilometer teller boven de zeventig kruipt.
Na deze slopende nacht op de Duitse autobahn wordt de overgang naar Polen gekenmerkt door een significante verandering van de conditie van het wegdek. Een verse betonplaat om de vijf meter veroorzaakt een staccato zodat zelfs de meest stoïcijnse rus niet langer spelen kan dat hij slaapt. Vanaf een paaltje aan de zijkant van de weg kijkt een door de Poolse consumptiemaatschappij gecorrumpeerde roofvogel. Niet langer zweeft hij boven het golvende graan, hij wacht slechts tot een onvoorzichtig konijntje wordt doodgereden op zijn betonnen ontbijtbordje. De bus dendert verder, bij voorkeur op de linker weghelft, de rechter is nóg beroerder.
Grtz. HenQ en Chris
(klik op de foto's voor een groter formaat)
Comments (64) 30.07.2009. 19:56
Categories
New Posts
- Woensdag 5 en donderdag 6 augustus (Algemeen)
- Maandag 3 en dinsdag 4 augustus (Algemeen)
- Zondag 2 augustus (Algemeen)
- Zaterdag 1 Augustus (Algemeen)
- Vrijdag 31 juli (Algemeen)
- Donderdag 30 juli (Algemeen)
- Woensdag 29 juli (Algemeen)
- Dinsdag 28 juli (Algemeen)
- Oekraïne en Kiev (Algemeen)
- De bus (Algemeen)